Muzeum Wspiera.
KAMPANIA SPOŁECZNA BEZPIECZNY PRZEJAZD – „Zatrzymaj się i żyj!”
Gwizd lokomotywy. Pisk nagłego hamowania. Krzyk. Trzask pękających szyb i miażdżonej karoserii samochodu. Ofiary. Policja, pogotowie, straż pożarna, prokurator. Szukanie winnych. Statystyki bijące na alarm. Zachowania kierowców na przejazdach wzbudzające trwogę. Oto scenariusz wypadku na przejeździe kolejowo-drogowym.
Dramatyczne okoliczności tragedii powtarzających się kilkaset razy w roku zmuszają do przypominania o zasadach bezpieczeństwa na przejazdach, uświadamiania, że zatrzymanie się i sprawdzenie czy nie nadjeżdża pociąg jest w stanie uratować życie. Kilka sekund, które decydują o wszystkim.
Pamiętaj - STOP
Lekceważenie znaku STOP, wjeżdżanie na przejazd, gdy sygnalizator wskazuje światło czerwone, jazda slalomem pomiędzy półrogatkami na przejazdach kategorii B, próby przejechania pod zamykającymi się zaporami przejazdów kategorii A to codzienność. Podobnie zachowują się piesi i rowerzyści.
Pociąg to masa kilkuset czy kilku tysięcy ton, która na zatrzymanie od momentu naciśnięcia przycisku nagłego hamowania potrzebuje nawet do 1200 metrów.
Cel Kampanii
Celem kampanii społecznej Bezpieczny przejazd – „Zatrzymaj się i żyj!” jest podnoszenie świadomości zagrożeń wynikających z niezachowania szczególnej ostrożności na przejazdach, kształtowanie zachowań, utrwalanie postaw społecznie pożądanych.
Tekst i filmy zostały opublikowane dzięki uprzejmości PKP Polskie Linie Kolejowe S.A i pochodzą ze strony internetowej kampanii
www.bezpieczny-przejazd.pl
Czytaj studium przypadku...
Muzeum Kolejnictwa przypomina
Muzeum Kolejnictwa w Warszawie przypomina iż zasady bezpieczeństwa obowiązują
również na przejazdach z ruchem pociągów zabytkowych.
Pomimo iż prędkość jest niewielka, pociąg waży kilkadziesiąt ton i samochód
wjeżdżający pod niego nie ma żadnych szans.
Pociąg RETRO w Sochaczewie i bezpieczeństwo
Zanim wyruszycie na wycieczkę naszym zabytkowym pociągiem w Sochaczewie, powinniście wiedzieć, że nad waszym bezpieczeństwem podczas jazdy oraz wcześniejszym przygotowaniem składu pociągu, czuwa drużyna konduktorska. W jej składzie znajduje się kierownik pociągu, na którym spoczywa odpowiedzialność za cały pociąg od momentu wyruszenia ze stacji Sochaczew Wąskotorowy, aż do końca podróży, czyli Tułowic – malowniczej miejscowości położonej na skraju Puszczy Kampinoskiej.
Do głównych zadań kierownika należy przede wszystkim: przeprowadzenie próby hamulców, sprawdzenie czy poszczególne wagony są odpowiednio sprzęgnięte oraz czy pod kołami nie ma przedmiotów zagrażających bezpieczeństwu. Po wykonaniu tych czynności, może dopiero zarządzić odjazd w porozumieniu z maszynistą lokomotywy, z którym jest w stałym kontakcie radiotelefonicznym.
Przed odjazdem ze stacji początkowej musi wypełnić stosowne dokumenty, które otrzymuje od dyżurnego ruchu stacji skąd wyrusza pociąg.
Nad bezpieczeństwem podróżnych czuwa również konduktor pociągu. To on wstrzymuje ruch samochodów na przejazdach kolejowych, tak by pociąg mógł bezpiecznie pokonać skrzyżowanie.
Praca obsługi pociągu nie jest łatwa, gdyż wymaga spostrzegawczości oraz umiejętności przewidywania zagrożeń. Wybierając się na wycieczkę postarajmy się nie utrudniać im pracy. Zachowujmy ostrożność, czytajmy wszystkie ostrzeżenia i przestrzegajmy zasad bezpieczeństwa, a na pewno spędzimy wspaniałą wycieczkę, pasjonując się jazdą i pięknem roztaczających się krajobrazów.
Więcej o wycieczkach RETRO...
Filmy.
MUZKOL / Chce się wracać
Konserwacja eksponatów.
Konserwacja & Naprawa / Zbiorów
W Muzeum Kolejnictwa w Warszawie ruszyła „pełna parą” konserwacja zabytkowych parowozów i eksponatów muzealnych. W tym roku pomalowaliśmy i zakonserwowaliśmy parowozy Tkl100-16 i Ty42.
Trwa konserwacja jedynego w Polsce parowozu Pm3-3, wagonu motorowego SD 80 i wielu innych.
Zapraszamy do zapoznania się z naszą działalnością konserwatorską i historią rekonstruowanego taboru.
WAGON MOTOROWY
SD 80
Wagon spalinowy SD80 to najszybszy pociąg lat 60-tych. Do
Polski trafiły trzy pojazdy. Miały stanowić wzór dla nowych pojazdów
jakie miały jeździć w Polskich Kolejach Państwowych...
Czytaj o renowacji...
PAROWÓZ
Ty42
Parowóz towarowy konstrukcji niemieckiej, budowany masowo w wielu fabrykach europejskich w latach 1942-1945, znany także jako niemiecka lokomotywa wojenna Kriegslokomotive.
Czytaj o renowacji...
PAROWÓZ
Pm3-3
Pm3 (0310 to jedyny zachowany tej serii pospieszny parowóz produkcji niemieckiej firmy Borsig Lokomotiv-Werke GmbH o układzie osi 2-3-1 ("Pacific").
Czytaj o renowacji...
Wybrane artykuły.
Biblioteka & Inwentarze / Prezentują
W księgozbiorze muzealnym zgromadzonych
jest blisko 6 tysięcy książek, czasopism i innych
wydawnictw z dziedziny kolejnictwa.
Szczególnie cenne są wydawnictwa z XIX w.,
których zebrano ponad 400, a wśród nich pierwsza
w języku polskim książka o tematyce
kolejowej pt. „Pisma pod ręczne dla budującego
drogi żelazne", wydana w 1842 roku. Dużą część
zbiorów stanowią książki i czasopisma z lat międzywojennych.
Znaczną . grupą, liczącą kilkaset pozycji wydawniczych,
są książki obcojęzyczne o kolejach niemieckich,
angielskich, amerykańskich, francuskich i in.
Na uwagę zasługuje też zbiór map, zwłaszcza
XIX-wieczne mapy Europy i Królestwa Polskiego
„z oznaczeniem odległości na drogach żelaznych,
bitych i zwyczajnych".
SZTANDAR
Maszynistów - Koło Rybnik
Rybnicki, dwustronny sztandar (100 x 104 cm) pochodzi z 1928 roku.
Wykonany został z adamaszku i bogato dekorowany cennym haftem,
zakomponowanym diagonalnie. W centrum strony karmazynowej
przedstawiona
została spowita dymem z komina lokomotywa parowa sunąca
po torach, na jasnym tle krajobrazu...
Czytaj cały opis...
ZABYTKOWA
Rycina
Kolorowa rycina przedstawia pierwszą na świecie lokomotywę elektryczną Wernera von Siemensa
prezentowaną
na berlińskiej Wystawie Przemysłowej, która odbyła się w 1879 roku.
Czytaj cały opis...
WŁADYSŁAW
Sadłowski
Władysław Aleksander Sadłowski urodził się w 25. VI. 1869 we Lwowie.
Po ukończeniu szkoły realnej, rozpoczął studia architektoniczne na Politechnice Lwowskiej (1888-92) oraz w Wiedniu (1892-1894)...
Czytaj cały opis...
DYREKCJA
Stanisławowska
Stanisławowska Dyrekcja Kolei Państwowych została założona przy staraniach prezydenta Generalnej Dyrekcji Kolei Autriackich- dra Leona Bilińskiego, a jej otwarcie nastąpiło dn. 1. VII. 1894 roku...
Czytaj cały opis...
O Muzeum.
HISTORIA / 1918 - 2010
Myśl o utworzeniu Muzeum Kolejnictwa zrodziła się wraz z odzyskaniem niepodległości już w 1918 roku. Okolicznościami, które przyspieszyły powołanie Muzeum Kolejnictwa, były Targi Wschodnie we Lwowie w 1927 roku, na których urządzono pawilon komunikacji. Wiele z tych cennych eksponatów z dziedziny kolejnictwa po zakończeniu wystawy zgromadzono w niewielkim (niespełna 200 m2) pomieszczeniu na Dworcu Głównym w Warszawie.
13 grudnia 1931 roku powołano Muzeum Kolejowe jako resortową instytucję kultury i przydzielono na ten cel budynek przy ulicy Nowy Zjazd 1 - naprzeciwko Zamku Królewskiego w Warszawie. 15 grudnia 1938 roku Muzeum Kolejowe przekształcono w Muzeum Komunikacji. Niestety, ośmioletni dorobek Muzeum, w czasie II wojny światowej, uległ całkowitemu zniszczeniu.
Próbę ponownego zorganizowania Muzeum podjęto w roku 1946. Pozyskaną, niewielką ilość zbiorów, przeniesiono do Bytomia. Decyzję o kolejnym powołaniu Muzeum Kolejnictwa podjął Minister Komunikacji w roku 1972, wyznaczając na jego siedzibę Dworzec Warszawa Główna Osobowa.
1 stycznia 1995 r. Muzeum zostało wyłączone organizacyjnie ze struktury PKP. Od 1 stycznia 1999 roku na mocy ustawy Muzeum Kolejnictwa przekazano do Samorządu Województwa Mazowieckiego.
Więcej informacji...
PROJEKT ROZBUDOWY / Muzeum Kolejnictwa
Muzeum Kolejnictwa w Warszawie od roku 1972 mieści się na
terenie zabudowań dworca kolejowego Warszawa Główna.
Obecnie Muzeum zajmuje powierzchnię dawnej hali głównej dworca
(budowla z 1946 r.) oraz część zabudowań dworca towarowego
Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej z 1903 r. o łącznej powierzchni 2604 m.2
oraz fragment układu torowego, na którym są eksponowane parowozy,
lokomotywy spalinowe i elektryczne i inne jednostki taborowe – w
sumie ponad 40 eksponatów, o łącznej powierzchni 18447 m.2.
Oba budynki posiadają ciekawą formę architektoniczną i pod
wieloma względami zasługują na zachowanie jako element
postindustrialnego dziedzictwa narodowego.
Budynek dawnych magazynów stacji
towarowej Drogi Żelaznej Warszawsko – Wiedeńskiej stanowi jeden z
ostatnich reliktów tej linii na terenie Warszawy. Unikatowa drewniana
konstrukcja nośna dachu stanowi cenny przykład rosyjskiego budownictwa
kolejowego końca XIX wieku.
W latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku część pomieszczeń
przebudowano na restaurację dworcową, tzw. Sala Lustrzana. Bywał tu między innymi Leopold Tyrmad
– opisywał ją w powieści „Zły” czy Wojciech Młynarski autor
słynnej „Niedzieli na Głównym”. Należy nadmienić, że tern przy ulicy Towarowej
jest nieprzerwanie od roku 1875 związany z funkcją kolejową.
Muzeum Kolejnictwa pragnie zaprezentować możliwe drogi rozwoju oraz
koncepcję rozbudowy i zagospodarowania terenu przy ulicy Towarowej 1.
W tym celu opracowano Architektoniczne Studium Rozbudowy.
Zaproponowane przez architektów Konrada Chmielewskiego i Tomasza Pisarskiego
rozwiązanie zakłada zachowanie w całości zabytkowych budowli z
ubiegłego stulecia oraz połączenie na tym terenie funkcji
muzealno – wystawienniczych z funkcjami komercjalnymi,
usługowymi i przestrzenią publiczną.
Na cele muzealne przeznaczono łącznie 14 500 m.2, a więc
mniej niż dotychczas, w tym 11 700 m.2 na cele ekspozycyjne
z zadaszoną powierzchnią peronów oraz 2 800 m.2 na zaplecze
administracyjno - magazynowe. Powierzchnia
komercyjna obejmuje 36 000 m.2 zaś powierzchnia usługowa mieszcząca sklepy,
gastronomię, kluby, galerie, sale widowiskowe i konferencyjne – 8 300 m.2.
Pozostała otwarta przestrzeń publiczna – 12 800 m.2.
Należy zaznaczyć, że
przedstawiona koncepcja rozwiązania architektonicznego jest
zgodna z najnowszymi tendencjami w architekturze światowej,
łączącymi zabytkowe przestrzenie postindustrialne, z
nowoczesną formą służącą bieżącym funkcjom. Można tutaj
wymienić adaptację na cele muzealne zabytkowego dworca klejowego w Paryżu,
Miluzie czy Londynie.
Remont Muzeum.
NASZA RENOWACJA / 2009 - 2010
Pragniemy jednocześnie przypomnieć, iż od roku 2009, własnymi siłami i środkami prowadzimy remont dworca Warszawa Główna Osobowa, tak, by nie został on skreślony z dziedzictwa pokoleń. Poniżej znajdują się zdjęcia ukazujące zmiany, jakich dokonaliśmy i postęp, jaki nastąpił w naszym Muzeum.
Podkreślić dodatkowo należy, iż to dzięki naszym wysiłkom, Muzeum wygląda estetyczne w tak reprezentatywnym miejscu, jakim jest centrum Warszawy, jak również pełni ważną rolę na mapie warszawskich muzeów.
Fasada budynku
Budynek ten to budowla z lat 50-ch.
Przez szereg lat nie remontowana. Niektóre jego elementy
pochodzą jeszcze z czasów carskich, m.in. magazyny. W 2009 roku podjęto decyzję o jego remoncie.
Odmalowano wszystkie ściany, wyremontowano wnętrza, oraz odbudowano część zburzonych ścian.
ul.Towarowa 1
To jedna z najruchliwszych ulic Warszawy.
Dlatego też poczyniliśmy starania aby właśnie od tej, często widywanej
strony, Muzeum było jak najbardziej atrakcyjne. Znajdują się tu zdjęcia parowozów oraz banery
ukazujące i zapraszające na nasze ciekawe wystawy.
Dziedziniec Muzeum
Część Muzeum, wyburzona i pozostawiona sama sobie na wiele lat,
została uprzątnięta i na nowo zagospodarowana. W okresie letnim można tutaj
na chwilę odpocząć, napić się czegoś odświeżającego i cieszyć się chwilą ciszy i spokoju w samym centrum Warszawy.
Wyjście na peron
Zniszczone i nie malowane przez lata nie zachęcało do zwiedzania.
Teraz ta odrestaurowana część Muzeum prowadzi w stronę skansenu,
gdzie podziwiać można zgromadzony tabor, lub na Salę Lustrzaną gdzie często odbywają się specjalne uroczystości.
Perony
To miejsce kojarzone typowo z koleją.
Przy nim stoją specjalne eksponaty. Wagon salonowy władz PRL tzw. "Salonka Bieruta"
oraz jedyny w europie, całkowicie zachowany, pociąg pancerny. Peron to miejsce specjalnych uroczystości.
Przestrzeń zielona
Muzeum to miejsce mało kojarzone z zielenią.
Ale dbamy o nią szczególnie. To już tradycja że zakończenie układu torowego
stanowi właśnie pas zieleni. Specjalnie dobrane rośliny harmonizują zabytki techniki z otoczeniem.
Biblioteka
Jeszcze nie tak dawno zbiory były zamknięte w magazynie.
Teraz to jedno z nielicznych takich miejsc w Polsce. Można tu zobaczyć i poczytać
książki z przed 80 lat, a fachowy personel doradzi i znajdzie wszystkie informacje na dany temat.
Biura
Teraz to nowoczesne przestrzenie sprawiające iż praca to czysta przyjemność.
Zostały na nowo zaprojektowane, przy współudziale pracowników, tak by
jednocześnie były praktyczne i estetyczne. Najnowocześniejszy sprzęt biurowy pomaga w obsłudze i kontakcie z wieloma
instytucjami z którymi Muzeum na co dzień współpracuje.
Inne pokoje
W budynku nie mieszczą się już tylko biura.
Znaleźć tu można również inne pokoje, w których przyjmowani są goście i odbywają się narady.
Zaprojektowano je tak by każdy czuł się tu swobodnie i można było prowadzić ważne rozmowy.
Korytarze
Zaniedbane i mało ciekawe nie wprowadzały w dobry nastrój.
A to bardzo ważna część budynku. Przemierzane codziennie kilometrami muszą sprawiać
by praca tu była przyjemnością. Liczne zdjęcia ukazują urywki z życia kolei.
Warsztat konserwatorski
To tu często odbywa się renowacja cennych zbiorów.
Jest stale poszerzany i wyposażany w nowe maszyny. Rzadko widywany
przez zwiedzających, jest jedną z najważniejszych części Muzeum. Dlatego zwracamy niezwykłą uwagę na jego poprawne funkcjonowanie.
Przyszłość Muzeum
Muzeum przechowuje i restauruje całą spuściznę po polskich kolejach, ale chcemy, by było czymś więcej niż tylko Muzeum. Chcemy, by było miejscem interaktywnym, ciekawym, a jednocześnie z nutą nostalgii, otwartym i wyznaczającym nowe horyzonty, by było miejscem, do którego każdy będzie z przyjemnością wielokrotnie powracał.
