
LATA
Historia
DZIAŁALNOŚCI
Myśl o utworzeniu Muzeum Kolejnictwa zrodziła się wśród kolejarzy wraz z odzyskaniem
niepodległości w 1918 roku. Ogrom pracy i trudności, na jakie napotykano przy uruchamianiu
bardzo zniszczonego transportu kolejowego, oddaliły realizację tego zamiaru na dalsze
lata. Okolicznościami, które przyspieszyły powołanie Muzeum
Kolejnictwa były początkowo Targi Wschodnie we Lwowie w 1927 roku, na których urządzono
pawilon komunikacji, a następnie w roku 1929 Powszechna Wystawa Krajowa i w roku
1930 Międzynarodowa Wystawa Komunikacji i Turystyki w Poznaniu. Wiele cennych eksponatów
z dziedziny kolejnictwa zaprezentowanych w postaci modeli, makiet, tablic poglądowych,
po zakończeniu wystaw zgromadzono w niewielkim (niespełna 200 m2) pomieszczeniu
na Dworcu Głównym w Warszawie.
Energiczne i zdecydowane działania pracowników resortu, pod bezpośrednim nadzorem
Ministra Komunikacji, doprowadziły do powołania Muzeum Kolejowego jako resortowej
instytucji kultury i przydzielenia na ten cel budynku przy ulicy Nowy Zjazd 1 -
naprzeciwko Zamku Królewskiego w Warszawie. Uroczystego
otwarcia Muzeum, w obecności znaczących osobistości rządu, ministerstw, placówek
kultury, dokonano 13 grudnia 1931 roku. Na powierzchni około 900 m2 w 19 działach
zaprezentowano dokumenty, fotografie, książki, wiele modeli i makiet. 15 grudnia
1938 roku Muzeum Kolejowe przekształcono w Muzeum Komunikacji wzbogacając jego ekspozycje
o dwa działy: dróg kołowych i dróg wodnych. Do roku 1939 Muzeum zgromadziło ponad
4 tysiące eksponatów, w tym blisko 400 modeli, 250 tablic i wykresów, ponad 550
fotografii oraz 8 tysięcy książek. Nieprzystosowany do tego typu działalności budynek
nie pozwalał na eksponowanie większych i cięższych maszyn i urządzeń, które gromadzono
w magazynach dworcowych. Dlatego w planach przewidywano przeniesienie Muzeum na
jedną z warszawskich stacji, gdzie miano gromadzić i eksponować również zabytkowy
tabor i urządzenia kolejow
Ośmioletni dorobek Muzeum, w czasie II wojny światowej, uległ bezpowrotnej stracie.
To co nie zostało spalone i wyburzone, wywieziono w głąb
III Rzeszy. Tragiczny los spotykał również kolejarzy.
W okresie powojennym próbę ponownego zorganizowania Muzeum podjęto w roku 1946.
Początkowo zaczęto gromadzić dokumenty i eksponaty w Pilawie. Pozyskaną, niewielką
ilość zbiorów, przeniesiono do Bytomia. Na przełomie lat
1956-57 działalność Muzeum ustała.
Decyzję o kolejnym powołaniu Muzeum Kolejnictwa podjął Minister Komunikacji w roku
1972, wyznaczając na jego siedzibę Dworzec Warszawa Główna Osobowa.
Od 1 stycznia 1995 r. Muzeum została wyłączone organizacyjnie ze struktury PKP i
włączone bezpośrednio do Ministerstwa Transportu. Od 1 stycznia 1999 roku na mocy
ustawy Muzeum Kolejnictwa przekazano do Samorządu Województwa Mazowieckiego. W okresie
od 1972 r. tj. od powołania Muzeum Kolejnictwa systematycznie powiększano zbiory
i rozszerzano działalność merytoryczną, głównie związaną z historią kolejnictwa
na Ziemiach Polskich. W Warszawie - wraz ze zmniejszającą się rolą Dworca Głównego
przybywało powierzchni wystawienniczych i dla zaplecza. Po udostępnieniu Muzeum
niewielkiej powierzchni (ok.250 m2) w pomieszczeniach jeszcze czynnego dworca Warszawa
Główna, zaczęto gromadzić i równocześnie eksponować pamiątki związane z historią
kolejnictwa w Polsce.
Finalnie Muzeum otrzymało dwie sale wystawe o powierzchni ok. 800 m2 oraz wydzielono
tory stacyjne gdzie zgromadzono zabytkowe pojazdy.
W salach na wystawach stałych prezentowane są: historia kolei na Ziemiach Polskich
od roku 1845 do okresu obecnego, początki kolei na świecie oraz wybrane eksponaty
ze zbiorów Muzeum. Oprócz informacji fotograficzno-tekstowej związanej z tymi tematami
na ekspozycji można obejrzeć wiele modeli taboru kolejowego, sztandary pracowników
kolejowych z okresu międzywojennego, zegary i zegarki, lampy, telefony i mundury
kolejowe, dokumenty i wiele innych związanych z historią kolejnictwa. Oprócz wystaw
stałych Muzeum organizuje wystawy czasowe najczęściej związane z wydarzeniami rocznicowymi
na kolei, jak również o innej tematyce np. obrazy oraz fotografie związane z funkcjonowaniem
kolei i inne.
W roku 2009 nastąpiła zmiana Dyrektora Muzeum Kolejnictwa.
Po długiej kadencji na emeryturę odszedł Pan Janusz Sankowski. Na jego miejsce powołany został przez Zarząd Województwa Mazowieckiego Pan Ferdynand
B. Ruszczyc. Podjął on próbę przekształcenia Muzeum Kolejnictwa w placówkę nowoczesną,
ciekawą i nastawioną na zwiedzających.

NASZE
Kiedyś & Dziś
PRZESTRZENIE
Fasada budynku
Budynek ten to budowla z lat 50-ch.
Przez szereg lat nie remontowana. Niektóre jego elementy
pochodzą jeszcze z czasów carskich, m.in. magazyny. W 2009 roku podjęto decyzję o jego remoncie.
Odmalowano wszystkie ściany, wyremontowano wnętrza, oraz odbudowano część zburzonych ścian.
ul.Towarowa 1
To jedna z najruchliwszych ulic Warszawy.
Dlatego też poczyniliśmy starania aby właśnie od tej, często widywanej
strony, Muzeum było jak najbardziej atrakcyjne. Znajdują się tu zdjęcia parowozów oraz banery
ukazujące i zapraszające na nasze ciekawe wystawy.
Dziedziniec Muzeum
Część Muzeum, wyburzona i pozostawiona sama sobie na wiele lat,
została uprzątnięta i na nowo zagospodarowana. W okresie letnim można tutaj
na chwilę odpocząć, napić się czegoś odświeżającego i cieszyć się chwilą ciszy i spokoju w samym centrum Warszawy.
Wyjście na peron
Zniszczone i nie malowane przez lata nie zachęcało do zwiedzania.
Teraz ta odrestaurowana część Muzeum prowadzi w stronę skansenu,
gdzie podziwiać można zgromadzony tabor, lub na Salę Lustrzaną gdzie często odbywają się specjalne uroczystości.
Peron
To miejsce kojarzone typowo z koleją.
Przy nim stoją specjalne eksponaty. Wagon salonowy władz PRL tzw. "Salonka Bieruta"
oraz jedyny w europie, całkowicie zachowany, pociąg pancerny. Peron to miejsce specjalnych uroczystości.
Ogród
Muzeum to miejsce mało kojarzone z zielenią.
Ale dbamy o nią szczególnie. To już tradycja że zakończenie układu torowego
stanowi właśnie pas zieleni. Specjalnie dobrane rośliny harmonizują zabytki techniki z otoczeniem.
Biblioteka
Jeszcze nie tak dawno zbiory były zamknięte w magazynie.
Teraz to jedno z nielicznych takich miejsc w Polsce. Można tu zobaczyć i poczytać
książki z przed 80 lat, a fachowy personel doradzi i znajdzie wszystkie informacje na dany temat.
Biura
Teraz to nowoczesne przestrzenie sprawiające iż praca to czysta przyjemność.
Zostały na nowo zaprojektowane, przy współudziale pracowników, tak by
jednocześnie były praktyczne i estetyczne. Najnowocześniejszy sprzęt biurowy pomaga w obsłudze i kontakcie z wieloma
instytucjami z którymi Muzeum na co dzień współpracuje.
Inne pokoje
W budynku nie mieszczą się już tylko biura.
Znaleźć tu można również inne pokoje, w których przyjmowani są goście i odbywają się narady.
Zaprojektowano je tak by każdy czuł się tu swobodnie i można było prowadzić ważne rozmowy.
Korytarze
Zaniedbane i mało ciekawe nie wprowadzały w dobry nastrój.
A to bardzo ważna część budynku. Przemierzane codziennie kilometrami muszą sprawiać
by praca tu była przyjemnością. Liczne zdjęcia ukazują urywki z życia kolei.
Warsztat konserwatorski
To tu często odbywa się renowacja cennych zbiorów.
Jest stale poszerzany i wyposażany w nowe maszyny. Rzadko widywany
przez zwiedzających, jest jedną z najważniejszych części Muzeum. Dlatego zwracamy niezwykłą uwagę na jego poprawne funkcjonowanie.
Przyszłość
Muzeum przechowuje i restauruje całą spuściznę po polskich kolejach.
Ale chcemy by było czymś więcej niż tylko Muzeum. Chcemy by było miejscem
interaktywnym, ciekawym a jednocześnie z nutą nostalgii, otwartym i wyznaczającym nowe horyzonty.
By było miejscem do którego każdy będzie z przyjemnością wielokrotnie powracał.

MUZEALNE
Zbiory & Atrakcje
EKSPONATY
POCIĄG
  Pancerny
Jest to jedyny zachowany w Europie pociąg opancerzony.
Składa się z czteroosiowej lokomotywy
wyprodukowanej w Niemczech w 1942 roku i wagonu artyleryjskiego.
Na wyposażeniu są dwie armato-haubice oraz dwa karabiny przeciwlotnicze.
Pociąg był na wyposażeniu polskiego wojska do lat 70-ch. Następnie trafił do Muzeum Kolejnictwa.
SALONKA
  Bieruta
Wagon - salonka dygnitarzy PRL, w tym Bolesława Bieruta, która to po wielu latach nieobecności w Muzeum Kolejnictwa, zagościła w nim ponownie.
Wagon został zbudowany w Zakładach H. Cegielskiego w Poznaniu w 1939 roku. Po wybuchu II wojny światowej przejęli go Niemcy, którzy podjęli decyzję o przebudowie Salonki na wagon reprezentacyjny. Mimo znacznego zaawansowania prac związanych z jego przebudową do 1945 roku nie został ukończony, pozostając nadal w Poznańskich Zakładach
W 1946 roku został przekazany ekipie rządzącej, jako elegancka Salonka. Podróżował nim m.in. Bolesław Bierut, Władysław Gomułka, Piotr Jaroszewicz. W wagonie jest kuchnia na węgiel, gabinety wyposażone w eleganckie kanapy i mahoniowe biurka, przedzielone toaletą z prysznicem i szafeczką na przybory do golenia. Największe wrażenie robi salon w którym znajduje się kryształowe lustro w złotej ramie, stół konferencyjny oraz rzeźbione skórzane fotele.
„Salonka Bieruta” została wycofana z eksploatacji pod koniec lat 70. i w czerwcu 1981 roku trafiła do Muzeum Kolejnictwa.

MUZEUM KOLEJNICTWA
Do Nas Dotrzeć?
W WARSZAWIE
Muzeum mieści się w centrum Warszawy, niespełna 800m od Pałacu Kultury i Nauki.
Znajdujemy się w budynku dawnego dworca Warszawa Główna Osobowa przy ul.Towarowej 1.
Łatwo dotrzeć do nas pociągiem (wysiadając na stacji PKP Warszawa Ochota), oraz licznymi
autobusami i tramwajami (wysiadając na przystanku Plac Zawiszy).
Cennik & Kontakt...