mgr inż. arch. Katarzyna Kot
Koncepcja zagospodarowania terenu Muzeum

KONCEPCJA ZAGOSPODAROWANIA REJONU DAWNEGO DWORCA WARSZAWA GŁÓWNA JAKO PRZYKŁAD REWITALIZACJI ZDEGRADOWANYCH TERENÓW POKOLEJOWYCH.

projekt: mgr inż. arch. Katarzyna Kot, promotor: prof.nzw.dr hab.inż.arch. Danuta Kłosek-Kozłowska, dyplom wykonany na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej

Wykształcenie:

2006- wymiana stypendialna z Politechniką w Walencji, kierunek: Architektura Techniczna
2007- dyplom inżynierski Bygningskonstruktør na VIA University College w Danii (promotor: Erik Toft)
2009- dyplom inżynierski na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (temat: Dworzec Kolejowy w Legionowie, promotor: prof. Zygmunt Szparkowski)
2011- dyplom magisterski na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (temat: Koncepcja zagospodarowania terenów w rejonie dawanego Dworca Warszawa-Główna, promotor: prof. Danuta Kłosek-Kozłowska)

Praktyka zawodowa:

Praktyka w Polsce i Niemczech. Współpraca przy projektach wykonawczych. Udział w międzynarodowych przetargach i konkursach graficznych oraz architektonicznych (użyteczność publiczna).

Kontakt: Katarzyna Kot

Opis projektu:

Tak duży i niezagospodarowany teren w centrum miasta jest znaczącym problemem urbanistycznym. Choć znajduje się w sercu miasta, nie jest to miejsce atrakcyjne. Wrażenie to wywołuje brak miejsc przyjaznych przechodniom, bliskość skomplikowanego węzła komunikacyjnego Placu Zawiszy, przebieg linii średnicowej wraz z terenem porośniętym dziką roślinnością o znacznej powierzchni. Ta część Warszawy jest zatem miejscem, którego zarówno mieszkańcy jak i turyści unikają. Pomimo dużego codziennego przepływu ludności, rejon ten ma znaczenie wyłącznie przesiadkowe.

Mieszkańcy miast mają coraz większe wymagania i oczekiwania dotyczące jakości życia. Coraz częściej i chętniej przebywają poza domem szukając miejsc gdzie można sympatycznie spędzić czas. W centrum Warszawy ciągle brakuje takich miejsc. Rejon ul. Towarowej i Placu Zawiszy, choć stanowi dawną strukturę urbanistyczną Warszawy, ślad po linii XVIIIw. obwarowań tzw. Wałów Lubomirskiego, jest dziś nadal niezintegrowany funkcjonalnie i przestrzennie ze Śródmieściem. Otwarte torowisko kolei tworzy barierę nie tylko wizualną ale również funkcjonalną, a węzeł komunikacyjny przy Pl. Zawiszy stwarza poczucie chaosu, pogłębianego nieuporządkowaną architekturą. Jest to powód do podjęcia próby polepszenia jakości funkcjonalnej i estetycznej tego regionu w oparciu o walory kulturowe miejsca, do stworzenia atrakcyjnej przestrzeni nie tylko dla zwiedzających Muzeum Kolejnictwa, ale również dla mieszkańców chcących zjeść lunch, poczytać i odpocząć. Stworzenie miejsca o dobrej atmosferze, dostępnego dla wszystkich i na co dzień może stać się atrakcyjną marką miasta, a więcej ludzi na ulicach i pełne restauracje to dobra ekonomia i szansa rozwoju.

Przestrzeń publiczna służyć może nie tylko funkcji komunikacyjnej i komercyjnej, ale również rekreacyjnej. Założyciel Centrum Badań Przestrzeni Publicznej w Kopenhadze Jan Gehl, nazywa tą fazę rozwoju „miastem odzyskanym”. Ta część Warszawy jest jak najbardziej miejscem do odzyskania.

Cele:

Kreacja przestrzeni publicznej w centrum Warszawy na terenie zdegradowanym
• podniesienie walorów estetycznych zabudowy istniejącej
• rozbudowa Muzeum Kolejnictwa
• strefa wejściowa- plac miejski
• handel, usługi, biura
• strefa rekreacyjno-komercyjna
• usprawnienie komunikacji pieszej
• miejsca parkingowe
• integracja z terenami przyległymi
Pobierz całą pracę - 9MB (.pdf)

mgr.inż. arch. Konrad Rakowski
Koncepcja zagospodarowania terenu Muzeum

KONCEPCJA ZAGOSPODAROWANIA REJONU PLACU ZAWISZY W KIERUNKU DWORCA WARSZAWA ZACHODNIA

projekt: mgr inż. arch. Konrad Rakowski wykonany na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej

Wykształcenie:

2007-dyplom inżynierski na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (temat: Dworzec Kolejowy w Koluszkach, promotor: dr inż. arch. Janusz Pachowski)

2010-dyplom magisterski na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (temat: Współczesna biblioteka jak zbiór informacji. Biblioteka Miejska w Warszawie., promotor: prof. nzw. dr inż. arch. Marek Świerczyński) Praktyka zawodowa:
Współpraca przy projektach architektonicznych wykonawczych, projektach koncepcyjnych i wykonawczych architektury wnętrz komercyjnych i prywatnych.

Opis projektu:

Głównym elementem kompozycji jest przestrzeń znajdująca się pod zadaszeniem o charakterze przekrycia zintegrowanego z konstrukcją podpór. Naszą intencją było wprowadzenie przechodnia od strony Placu Zawiszy, do przestrzeni otwartej a jednocześnie zespolonej z wystawą muzealną. Drugie wejście do całego założenia znajduje się od strony Urzędu Pocztowego przy ul. Towarowej 5, w miejscu obecnego parkingu. W tym miejscu zachowujemy częściowo funkcję postojową oraz istniejącą nawierzchnię (kostka brukowa) i poprzez dwa budynki oraz zadaszenie przymykamy przestrzeń w trzech płaszczyznach tworząc pasaż. Pasaż ten prowadzi do dawnych peronów pocztowych, w obrębie których postanowiliśmy pokazać jak wyglądała dawna stacja kolejowa. Znajdują się tutaj zabytkowe tabory, które są otwarte dla zwiedzających.

Założenie przestrzeni otwartej zostało przymknięte dwoma projektowanymi budynkami: od północy- nowym budynkiem muzealnym, od południa- biurowcem tworzącym zamknięcie nowo kreowanej przestrzeni publicznej muzeum.

Stary dworzec pozostaje nienaruszony w formie - korzystamy z istniejących wyjść bocznych wpisując je w układ komunikacyjny (kierunek zwiedzania) pod przekryciem z nowymi powierzchniami wystawowymi. Dawna hala operacyjna służyć ma za hol główny Muzeum Kolejnictwa z kasami i toaletami oraz kawiarenką i sklepikami z pamiątkami. Stąd przechodzimy do części projektowanej, na którą składa się hala wystawowa oraz zaplecze biurowo-warsztatowe, posiadające osobne wejście.

Nowe budynki o estetyce wyraźnie współczesnej kontrastują z budynkiem dawnego dworca. Chcieliśmy pokazać wyraźną różnicę pomiędzy zabytkiem a architekturą projektowaną w XXI wieku.

autor - Muzeum Kolejnictwa
Projekt rozbudowy Muzeum Kolejnictwa

Muzeum Kolejnictwa w Warszawie od roku 1972 mieści się na terenie zabudowań dworca kolejowego Warszawa Główna. Obecnie Muzeum zajmuje powierzchnię dawnej hali głównej dworca (budowla z 1946 r.) oraz część zabudowań dworca towarowego Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej z 1903 r. o łącznej powierzchni 2604 m². Do placówki należy ponadto fragment układu torowego, na którym eksponowane są parowozy, lokomotywy spalinowe i elektryczne, a także inne jednostki taborowe – w sumie ponad 40 eksponatów, o łącznej powierzchni 18447 m².

Oba budynki posiadają ciekawą formę architektoniczną i z uwagi na swoją wartość historyczną zasługują na ochronę jako element postindustrialnego dziedzictwa narodowego.

Budynek dawnych magazynów stacji towarowej Drogi Żelaznej Warszawsko – Wiedeńskiej stanowi jeden z ostatnich reliktów tej linii na terenie Warszawy. Unikatowa drewniana konstrukcja nośna dachu stanowi cenny przykład rosyjskiego budownictwa kolejowego końca XIX wieku. W latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku część pomieszczeń, w tym tzw. Salę Lustrzaną - przebudowano na restaurację dworcową. Bywali tu między innymi: Leopold Tyrmad (opisywał ją w powieści „Zły”), czy Wojciech Młynarski - autor słynnej piosenki pt.„Niedziela na Głównym”. Należy nadmienić, że teren przy ulicy Towarowej jest nieprzerwanie, od 1875 roku związany z funkcją kolejową.

Muzeum Kolejnictwa pragnie zaprezentować możliwe drogi rozwoju oraz koncepcję rozbudowy i zagospodarowania terenu przy ulicy Towarowej 1. W tym celu opracowano Architektoniczne Studium Rozbudowy. Zaproponowane przez architektów - Konrada Chmielewskiego i Tomasza Pisarskiego rozwiązanie zakłada zachowanie w całości zabytkowych budowli z ubiegłego stulecia oraz połączenie na tym terenie funkcji muzealno – wystawienniczych z funkcjami komercjalnymi, usługowymi i przestrzenią publiczną. Na cele muzealne przeznaczono łącznie 14 500 m², a więc mniej niż dotychczas, w tym 11 700 m² na cele ekspozycyjne z zadaszoną powierzchnią peronów oraz 2 800 m² na zaplecze administracyjno - magazynowe. Powierzchnia komercyjna obejmuje 36 000 m², zaś powierzchnia usługowa, mieszcząca sklepy, gastronomię, kluby, galerie, sale widowiskowe i konferencyjne – 8 300 m². Pozostała otwarta przestrzeń publiczna – 12 800 m². Należy zaznaczyć, że przedstawiona koncepcja rozwiązania architektonicznego jest zgodna z najnowszymi tendencjami w architekturze światowej, łączącymi zabytkowe przestrzenie postindustrialne, z nowoczesną formą służącą bieżącym funkcjom. Można tutaj wymienić adaptację na cele muzealne zabytkowego dworca kolejowego w Paryżu, Miluzie czy Londynie.